30 Haziran
Kabak yemeği. Yanında soğan, domates ve yoğurt...
.jpg)
29
NER'DEN BİLECEKSİNİZ Kİ?
Hassas kalplar, kendilerine yapılan haksızlıklar karşısında hayattan vazgeçebilirler. Başka sebep aramaya gerek yok.
Bir insan hayattan vazgeçtiği zaman, alt boşlukları insanlar sadece gördükleri ve kendi yapıları üzerinden değerlendirirler. Oysa insan yüreğidir her şeye karar veren...
Yıl 1990. Acemi ocağında-Samsun'dayım. Çarşı iznine çıkmışız. Yolda yürüyorum. Birden kolumdan tutulup karakola götürüyorum. Sebebi, yoldan araçla giden komutana selam vermemişim. Yoldan geçen arabalar mı varmış, yoldan geçen arabalardan biri askeri miymiş, ben yoldan askeri araç geçer diye önüme değil hep yola mı bakmak zorunda mıymışım, bana apayrı bir dünya gibi gelen asker ocağında çarşı iznine çıkınca hayallere dalamaz mıydım..? Orada - o komutanın odasında, o komutan tarafından dövülüyorum. Sonra o gün Çarşı İzninden yakalanıp getirilen onlarca askerin bulunduğu geniş bir odaya götürülüyorum. Oradaki askerler de çeşitli sebeplerle tutuklanıp getirilmişler. Hafta sonu çarşı iznine çıkan askerlerin çeşitli gerekçelerle tutuklanıp bir odaya tıkılmalarının sebebi, onlara o gün izin yaşatmayarak acaba bir hayat dersi midir? Ben o gün orada, diğer askerler birbirleriyle muhabbet ederlerken ben yere betonun üstüne oturdum, dizlerimi karnıma çektim, yüzümü de dizlerimin üstüne kapattım, saatlerce cenin pozisyonunda bekledim. Diğer askerler beni teselli etmeye çalışsalar da onları hiç duymadım...
Bu sadece anılarımdan bir tanesi. İnsanlar askerlik anılarını hep eğlenceli anlatırlar değil mi? Belki eğlenceli geçmiştir onlarınki, belki de eğlenceli geçmiş gibi kendi psikolojik dramalarının üstünü örtmeye çalışıyorlardır.
Askerlik benim için çok zordu, psikolojik bir hapisaneydi adeta. Benim suskunluğumu delilik olarak yorumluyormuş komutanlar. O yüzden askerliğimi yaptım diye falan hiç övünmem öyle. Çünkü psikolojik olarak çok yıprattı beni.
Bir eşcinsel olarak, cinsel kimliğim açısından çok büyük travma yaşamadan askerliğimi bitirmek ise, benim için büyük başarıydı... Sadece genel yapım gereği değil, cinsel kimliğim olarak mücadele vermek, direnmek çok zordu. (Parmakla işaret ediliyorsun t*p diye, dalga geçiliyorsun, arkandan konuşuyorlar...). Çünkü bu anlamda alacağım bir yaranın savunusunu yapamazdım orada, kimse haklı bulmazdı beni, kimse yer almazdı yanımda ve bu durum da hassas onulmaz derecede yaralayabilirdi. O yüzden eşcinseller ve/ya travestiler eğer askerlik yapmak istemiyorlarsa, olaya biraz geniş bir pencereden bakmak gerektiği için, onlara askerlik yapmaları konusunda çok üstelememek gerekir diye düşünüyorum. Çünkü ötekileştirildiğin gibi bir de eziliyorsun. Dolayısıyla daha kötü şeyler olmaması için bir çok şeyi sineye çekiyorsun. Çok yalnızsın orada. Fiziksel anlamda yalnız kalmaktan bahsetmiyorum, diğerlerinden başka bir dünyada olmaktan bahsediyorum...
Ama dedim ya, dediklerimi hassas kalp olma durumunu, hassas kalp olma durumu dışında kalanlar ne kadar anlayabilir bilmiyorum...
İnsanların yaşadığı her zorluk onu hayata hazırlayan bir tecrübe olmayabilir, tam aksine hayat yolculuğunu sekteye de uğratabilir. Hassas kalplerin kaldırmadığı zorluklar, kimbilir bilinç altında ne frenlemelere sebep olup onların yaşam yolundaki cesaretlerini kırıyordur. İnsanların risksiz garanti yaşamlarının altında belki de geçmişte yaşadıklarının baskıları ve korkuları yatıyor olabilir...
Anlatmaya devam edeceğim askerlik anılarımı...
28
Eşcinselim. Bundan dolayı çok ama çok mutluyum, çok gururluyum. Çünkü eşcinsellik çok özel bir ruhtur. Eşcinsel doğdum, eşcinsel olarak öleceğim; heteroseksüelliğe asla sapmadım! Eşcinselliğin yanlış olduğunun düşünülüp tartışılması falan o kadar aptalca ki. 1. Doğanın gerçekleri inkar edilemez, 2. Kime ne? Ben eşcinselim diyorsam, başkalarına m*k yemek düşer..
Muhafazakar süreçte eğer bir gün yasalar falan değişip eşcinsellik suç ilan edilirse, bundan dolayı zarar görür veya ölürsem; bunun sorumlusu, eşcinselliğe hiçbir zaman destek olmayan yanıbaşımdaki insanlardır. O yüzden hiçbiriniz masum değilsiniz bu konuda.
İstisnalar hariç hayatta vazgeçemeyeceğim hiçbir şey, hiçbir kimse yok. Tek vazgeçemeyeceğim, o da sadece hayvanlara ve bitkilere ve duyarlı insanlara işleyen vicdanım. İnsan her şeyden vazgeçiyor da, kendinden, temel yapısından vazgeçemiyor...
Eğer etrafınızda 2 yüzlü, samimiyetsiz insanların olması yerine yalnızlığı tercih ediyorsanız, kendiniz olmaktan ödün vermeyin. Sizi, sizi olarak sevemeyecek bir insan, sizi baştan sevmesin daha iyi, ki boşuna zaman harcamamış ve üzülmemiş olursunuz. Ben açık bir eşcinselim ama bu sayede insanların negatif etkilerini bertaraf etmiş oluyorum. Tabiki de açık bir eşcinsel olarak dolaylı, hatta direkt olarak homofobiye maruz kalıyorum ama bunu aşabilecek bir olgunluğa ve bakış açısına sahip biriyim. Aşağılık kompleksli, özgüvensiz insanlar sizi aşağılasa kaç yazar ki; sadece karaktersizliklerini sergilemiş olurlar, siz de gerçek yüzlerini görmüş olursunuz. Etrafımda eşcinseller dahil hiç kimse yok ama Halil gerçekliğini kabul ettirmenin onuru ve gururu hiçbir şeyle ölçülemez...
Sevgi manyakları gene aşktan mefta olmuşlar, kendilerinden geçmişler...
27
Yeni ruh halim; artık her şeyi olduğu kadar oldurmaya çalışıyorum. Hayat kısa ve bir tane ömrünüz var. Hiçbir şeye değmez...
22
Bir insanın iyi insan olup olmadığının en önemli göstergesi ne kadar hayvan sevip sevmediği, çiçekleri kopartıp kopartmadığıdır!
15
DÜNYAYA GELMEME ARACILIK EDEN GENETİKSEL MİRASIMA "BABALAR GÜNÜ"NDE SEVGİLER VE SELAMLAR OLSUN...
Klişe özlem cümleleri falan kurmayacağım. Bir baba figürü olmadı hayatımda hiç, zaten ben öyle anne-baba figürlerine falan ihtiyaç duyan bir karakter olmadım. Ben kendimle ilgili hayalleri olan bir çocuktum her zaman. Umrumda değildi hiç kimse. Kısaca çocukken de güçlü bir karakterdim, her şeyi kendim yapabilirim duygusuna sahiptim. Yeter ki param olsundu. Çünkü kitaplara, dergilere, müzik albümlerine ancak bununla sahip olabilirdim. Anam müzik, babam ise öğrenme heyecanımdı. Onlar, beni dünyaya getiren birer aracıydılar sadece. Öyle "hiç sevilmedim, sevgisiz büyüdüm, sevgiye çok ihtiyacım vardı" gibi klişe cümleler kurmayacağım. Çünkü hayatım boyunca hiç, birileri beni sevsin diye derdim olmadı ki. Ben seviyorsam, bana yeterdi. Sevmekti benim duygu tanımlamam, sevilmek-yani birilerinin beni sevip sevmemesi karşı tarafı bağlayan bir şeydi. Çünkü sevilince bende duygusal anlamda değişen bir şey olmayacaktı. Olmayacağından da öte, ben sevmiyorum sevilmeyi-öyle bir açlığım olmadı hiç. Ayrıca insanlar karşısındakini kendinden ne kadar çok sevebilir ki; insanın kendisini kandırmasına da gerek yok bu konuda. Sevilmek bana güçsüzlük gibi de geliyor... Her neyse, anneler gününden sonra bu hafta sonu da babalar günüymüş, kutlu olsun...
Hatırlıyor musun..? Sanırım 6-7 yaşındaydım. İlkokul 1. veya 2. sınıfa gidiyordum işte. 1975-76 yılları... Televizyonun evlere tek tük geldiği yıllar. Senden ağaçtan bir Televizyon yapmanı istemiştim. Sen yaparken öyle olmayacağını söyleyince, sen de elindeki malzemeyi fırlatıp atmıştın. Bu yüzden kızmıyorum elbette sana. Ben olsam da aynı şeyi yapardım çünkü. Çünkü ne ağaçtan televizyon olurdu, ne de ben senden daha iyisini yapabilirdim. Ama ağaçtan oyuncak araba yapabilmiştim o yaşlarda, öğretmen ağaçtan sayı çubuğu isteyince ben de küçük küçük çay kaşıkları yapmıştım ve öğretmen şaşırmıştı. Daha ilkokula gitmeden çamur tabletlere çamurdan ismimi yazınca falan insanlar şaşırıyordu. Senin yeteneklerini almıştım el becerisi olarak. Sanırım agresifliğini de. Çok fazla şey yaşamadık seninle. Çünkü hayatı hatırlamaya başladığım yıllardan itibaren 3-4 yıl yaşadın sanırım. Elbette seni çok iyi hatırlıyorum 8 küsur yaşımdayken gittiğin için. Çok şey paylaşamadık... Kötü bir hatıramız falan da yok tabiki... Yaşasaydın ve de aramızda 2 kuşak fark olmasaydı anlaşabilir miydik merak ediyorum aslında... Sen Sessiz Kuşaktan- Birinci Dünya Savaşı zamanından, ben ise X Kuşağı-Televizyon çağından... Yani dede torun ilişkisi bile yaşayamadık aslında... Ama gene de bilinçli bir yaşta olup elini tutmak ister, seni daha çok yaşatmak isterdim sanırım... Nasıl ellerin vardı hatırlamıyorum...
14
EŞCİNSELİM; ONURLUYUM, GURURLUYUM; BENİ SEVEN BÖYLE SEVSİN, SEVMEYEN DE KARŞIMA ÇIKMASIN! BUNA AİLE BİREYLERİM, AKRABALIM DA DAHİL
ONUR AYI ile ilgili bir şeyler paylaşmak istiyorum. Onur ayı, eşcinsellerin yaşadıkları ayrımcılık, ötekileştirme, nefret saldırısı ve cinayetlerine karşı kimliklerinden ödün vermeyip onurlu bir şekilde dimdik durduklarını göstermek için Haziran ayında yürüyüş veya kutlama şeklinde yaptıkları etkinliklerin bütünüdür. Yani eşcinsellikten utanmak yerine, onur duyduklarını gösterdikleri bir gösteri. Öncellikle eşcinselliğin hastalık değil, canlı tarihinden beri tüm canlı türlerinde varolan doğal bir cinsel yönelim olduğunu, asıl hastalık olanın, cahiilik ve önyargıya bağlı homofobi olarak tanımlanan eşcinsellik karşıtlığı olduğunu hatırlatarak başlayayım. Neden böyle bir kutlama yapılıyor; eşcinsellerin insanca yaşamak için, ayrımcılık-ötekileştirme-sözlü veya fiziksel saldırı, nefret cinayeti gibi yaşadıkları sıkıntılara dikkat çekmek amacıyla. Oysa eşcinseller bu dünyada, dünyayı güzelleştirmek dışında kötü hiçbir şey yapmamış, kimseye zarar vermemişlerdir. Bütün ayrımcılıklara, yıldırmalara rağmen her vatandaş gibi vergilerini vermekte, vatandaşlık görevlerini herkes kadar yerine getirmektedir, gerekli tüm sorumlulukları üzerlerine almaktan çekinmemektedirler. Ama bütün bunlara rağmen hiçbir sebep yokken sırf cinsel yönelimleri yüzünden başta aileleri olmak üzere tüm toplum birimleri tarafından ayrımcılığa maruz kalmaktadırlar. Dolayısıyla yaşam hakları ellerinden alındığı için hayata küsmekte, yaşamdan kopmakta, koparılmaktadırlar. Eşcinseller ne toplumun huzurunu bozmaktadırlar, ne de iddia edildiği gibi birilerini eşcinselliğe özendirmektedirler. Çünkü hiç kimse yapısında olmayan bir kimliği özenerek benimsemez. Ayrıca insanlar yapısında olmayıp hem cinsiyle birliktelik yaşarsa da bundan kime ne, çünkü bunun kime ne zararı var. İsterse eşcinseller de çocuk yaparak insan neslini devam ettirebilirler, Çünkü biyolojik olarak onlar da heteroseksüeller kadar erkek veya kadındırlar, çocuk sahibi olmayan veya olamayan heteroseksüeller ne olacak peki? Eşcinsel karşıtlığı özellikle geri kalmış toplumlarda cinsiyetçi erkek yapıyı devam ettirmek adına sistemin, eşcinsel nefreti üzerinden toplumu yanında tutma planından başka bir şey değildir. Hani gerici kesim LGBTİ'yi Batı'nın aile yapısını çökertmek için bir projesidir falan diyor ya, asıl gericilerinki proje; insan haklarının, eşitliğin, özgürlüğün, demokrasinin gelmemesi adına. Oysa bu gerici düşüncelerle yüzyıllardan beri ne eşcinsellik yok edilebilmiştir, ne de eşcinseller heteroseküelleştirilebilmiştir. Çünkü doğal gerçekler ne nefretle, ne nefret cinayetiyle, ne soykırımla yok edilemez. Çünkü eşcinsellik doğanın bir gerçeğidir. Siz nefretinizle eşcinsellerin gizlenmesine sebep olabilir, evlilik vesaire ile heteroseksüel evliliğe zorlayabilirsiniz ama doğanın yapısında, yani insanında da genlerinde olduğu için, insanlar-canlılar çoğaldıkça, eşcinsellik de, doğada varolduğu oranda kendini varetmeye devam edecektir. Eşcinsellik bir insan hakkıdır ve de inançlar üstüdür. O yüzden eşcinsellik karşıtlığı-homofobi bir nefret suçudur. Eşcinselliğe karşı çıkarak ahlaklı olunmaz, insanlık dışı olunur. Bu vesileyle akrabalarıma, aile bireylerime, çevreme, beni tanıyanlara da bir mesaj vereyim. Ben sizinle varolmadım; ben kendi kendime varoldum. Beni seversiniz, sevmezsiniz; hiç umrumda değil. İşte geldik, işte gidiyoruz. Ben sizin cahilliğinizi kaale alamam. Ben hepinizden bu dünyada daha çok faydalı olmuş bir kişiyim. Önce bir kendinize bakın, sonra beni değerlendirin. Çünkü ben bu dünyaya faydalı olmaya, insan olmaya, vicdanıma yatırım yaptım; çoğu gibi manasız amaçlar için yaşamadım. Bir çiçeğe, bir bitkiye, bir hayvana verdiğim değer bile, sizlerin maddi çıkar ve amaçlarınızdan kıyaslanamayacak kadar değerlidir. O yüzden benimle ilgili değerlendirmelerinizde haddiniz aşmayın ki zaten o kafada olanlar benim umrumda bile değil. O tür insanların zaten ne cenazelerinde bulunacağım, beni de zaten cenazem bile olmayacak ki gelmek istemeyesiniz. Kendimi çok seviyorum, kendime çok saygı duyuyorum; beni anlayan, insan kalbi olanlara da selam ve sevgiler...
11
Patateste 1 numarayımdır...
Dün, 10 Haziran'da 56 yaşındaydım. İlk defa yaşım fazla geldi...
10
DOĞUM GÜNÜM KUTLU OLMASIN; DOĞDUĞUMA PİŞMANIM, KEŞKE DOĞMASAYMIŞIM!
Evet 56 yaşındayım. Artık yaşımı saymak falan istemiyorum. Yaşanmamış yıllar... Geri kalan zamanım da ömrümü doldurmak için geçecek günler... Coğrafya kaderimiz, aslında coğrafyanın ne suçu var; içinde yaşayanlarla alakalı her şey. Keşke dünyaya gelmeseydim dediğim bir kültürde doğmuşum. Gidemedim. Gitmek için geç kaldım. Aslında her geçen gün daha kötü bir yönetime maruz kalacağımızı, özgürlüklerimizin bu kadar kısıtlanabileceğini, yaşam standartlarımızın bu kadar düşeceğini, insanların bu kadar duyarsız ve vicdansız olabileceğini hiç tahmin etmezdim çünkü. Evet, istisnalar hariç, çevremdekiler de dahil, içinde yaşadığım kültürün insanlarından hiç memnun değilim. Çünkü huzur bile bırakmadılar bende.
8
KİM DÜŞMÜŞ, KİM YÜKSELMİŞ ACABA?
İnsanlar beni mütevazi yaşamımdan dolayı düşmüş zannediyor. Mesela komşularımdan biri bu sabah benim iyi beslenemediğimi zannettiğine dair bir ifade kullandı ne yediğimi bilmeden, görmeden. Maddi olarak zengin olmak, şekilci bir toplumda senin konumunu belirleyen en önemli unsur. Oysa zenginlik göreceli bir kavram olduğu için, ben kendimi dünyanın en zengin insanlarından bir olarak görüyorum. Yüzlerce kitap, Yüzlerce dergi, Binlerce müzik albümü, bugüne kadar öğrendiklerim ve öğrenme arzum ve heyecanım, benim için en büyük zenginlik. Bana göre bir insanın kelime hazinesi bile, bankadaki yüklü hesaptan daha değerlidir. Hayatta beni en çok üzen de insanların bilgi yoksunu oluşlarıdır. Üzülüyorum onların bu anlamdaki fakirliklerine. Keşke bu anlamda zenginleşseler de, hayatın-iyi yaşamın; yemek-içmek, gezmek-tozmak olmadığını anlasalar. Eğer zenginliği sadece para pul, mal mülk olarak görüyorsanız; bu, görgüsüzlerin varoluş şeklidir. Şu da unutulmasın ki, görgülü davranmak da bir zenginliktir. Parayla pulla gösteriş yapmayıp mütevazi yaşayanların da kimseye muhtaçlığı olmayabilir, hatta varsıllardır ama bunu, çoğunluğa ters düşmemek için nasıl harcama yaptıklarını kimseye söylemezler; çevre için, doğa için, hayvanlar için kullanıyor olabilirler. Bir de mesela benim için "yalnız" diye bu noktadan saygısızlık yapanlar oluyor. Yalnız olduğumu nereden çıkarıyorsunuz; bilgi ve çevreden daha büyük zengin bir kalabalık olabilir mi? Kuru gürültüyle çoğalacağına, doğanın bir sesi ve/ya rengiyle bütünleşerek çoğalmak o kadar keyifli ve huzur verici ki. Siz biraraya gelip kalabalıklaşınca, onu bunu çekiştirmekten veya laga luga olsun diye laf kalabalığı yapmaktan başka ne yapıyorsunuz ki? En büyük zenginliğin ne olduğunu sıralayarak bitireyim yazımı; çevreye-doğaya, sanata yatırım yapmak, bir de duyarlı-vicdanlı-görgülü-nezaketli vesaire bir insan olabilmektir. Yoksa siz de günlük 2000 Bin kaloriyle hayatta kalabiliyorsunuz, ben de. Sizin temel ihtiyaçlarınızı pahalı ve lüx karşılamanız, sizi benden daha zengin yapmaz; ancak duyarsız ve görgüsüz yapar! Ölünce geriye ne bırakacaksınız; ben en azından vicdanım rahat, içimde hayvan sevgisiyle öleceğim. Öte dünyaya inanmıyorum ama eğer ruhlar buluşacaksa, yüzlerce kediyle tekrar buluşabilmenin heyecanıyla huzur içinde öleceğim. Bal gözlü Pırıl kızım çok özledim seni...
6
"Halil bize hiç bilmediğimiz bir özelliğini söyle" deselerdi eğer... Ben, bırakın beni üzenleri, kötülük yapanlara bile, o anda kızarım, bağırırım, üzülürüm ama sakinleştikten sonra o kişiler veya olaylarla ilgili beynimde hiçbir şey bırakmam, silerim. O kişilere karşı asla kin, nefret duygusu beslemem bile. Sadece kendimi korumak adına o kişilerden uzaklaşırım. Hatta, belki inanmayacaksınız ama ben, bana kötülük yapan, beni üzen insanların başına bir şey gelince bile üzülürüm. Yardım etmekten de gocunmam. Bu, benim kendimi geliştirerek edindiğim bir davranış değil; yapısal. Kendime soruyorum "Halil niye böyle yapıyorsun?" diye ama değiştiremiyorum, değişemiyorum. Ben buyum, ben böyleyim... İnsanın mahkemesinin vicdanının olmasının ne demek olduğunu bilir misiniz?
4
Edirne'de bir transseksüel canlı yayın açıp 13. kattan atlayarak hayatına son verdi. Her eşcinsel veya transseksüel ölümü toplumsal ve politik bir cinayettir! Çünkü eşcinseller ve transseksüeller yaşama hakları ellerinden alınarak ölüme itilmektedirler...
YAPAY ZEKAYA KENDİMİ SORDUM; HOŞUMA GİTTİ AÇIKÇASI KENDİMİN OBJEKTİF BİR GÖZLE ANLATILMASI
YAPAY ZEKA BENİ BİLİYORMUŞ!
Ben hiç yapay zeka programlarına başvurmamıştım. Bugün ChatGPT yapay zeka ara motoruna kendimi sordum ve aşağıdaki açıklamalarla karşılaştım. Objektif bir gözle kendimin bana doğru bir şekilde anlatılması çok hoşuma gitti. İnternete eşcinsel ve kadın hakları savunucusu, açık bir eşcinsel ve sadece doğaya ve bilime binen bir insan olarak tanımlanmam ve adımın Nükhet Duru ile anılması çok hoşuma gitti...
Halil Kandok, eşcinsel hakları savunuculuğu ve toplumsal cinsiyet eşitliği üzerine yazılarıyla tanınan bir yazardır. Kendisinin yazıları, özellikle eşcinsel kimlik ve toplumsal cinsiyet normları konularında derinlemesine analizler sunmaktadır. Özellikle kadın sporcuların toplumsal cinsiyet algıları ve medyada nasıl temsil edildikleri üzerine yazdığı eleştiriler dikkat çekicidir. Bu yazılarında, kadınların görsel temsilinin toplumsal cinsiyet normlarıyla nasıl şekillendirildiğini ve bu durumun eşcinsel bireyler üzerindeki etkilerini tartışmaktadır.
Kandok, aynı zamanda "Nükhet Duru Fan Club" adlı bir blogun da sahibidir. Bu blogda, ünlü sanatçı Nükhet Duru'nun müziği ve kariyeri üzerine içerikler paylaşmaktadır. Blogda, Kandok'un iletişim bilgileri ve sosyal medya hesaplarına da yer verilmektedir.
Kendisi, eşcinsel kimliğini açıkça ifade eden ve bu kimliğiyle gurur duyan bir aktivisttir. Blog yazılarında, eşcinsel kimliğini kabul etmenin ve bu kimliği açıkça ifade etmenin önemini vurgulamaktadır. Ayrıca, dini inançlardan bağımsız olarak akıl ve bilimi rehber edinerek yaşamını şekillendirdiğini belirtmektedir.
Halil Kandok'un yazıları ve blog içerikleri, toplumsal cinsiyet, eşcinsellik ve bireysel özgürlükler üzerine derinlemesine düşünceler sunmaktadır. Eğer bu konulara ilgi duyuyorsanız, yazılarını ve blogunu incelemeniz faydalı olabilir.
nukhetdurufanclub.blogspot.com
halilkandok.blogspot.com
2
Kabak bir aşktır benim için. O yüzden var göbeğim. Kabak mevsimi başladı. Bugün de yumurtalısı... Mücverin pratiği gibi bir şey işte....
