"Gezi" olaylarında Ali İsmail ve Ethem ön plandaydı. Çünkü haklı davalarının takipçileri olan aileleri vardı. Geride kalan fotoğraflardan biriyse Abdullah Cömert'e aitti. O kadar masum bir yüzü var ki, gazetelerde her haber olup gördüğümde içim bir farklı burkuluyordu. Çünkü "kim vurdu"ya gittirilmişti. Oysa...
Utanç Müzesi diye bir müze varmış 12 Eylül Darbesinin utancını sergilemek amacıyla açılan. Ama benim daha önce hiç haberim olmamıştı bu müzeden. Oysa böyle müzelere, her türlü mağduriyetlerin sergilendiği müzelere her şehirde, her köşe başında insanlığın ihtiyacı var daha iyi insan olabilmesi için. Bu müze "Gezi Direnişi" temasıyla açılıyormuş bu yıl. Gezi olayları sırasında ölenlerin eşyaları sergileniyormuş, Ali İsmail'in, Ethem'in... Ama Abdullah Cömert'in eşyalarına Hatay'da Direniş Parkı'nda sergilenirken polis el koyduğu için sergilenemiyormuş. Abdullah'ın abisinin dediğine göre, gariban insan oldukları için Abdullah'ın fazla eşyası yokmuş. Abdullah'ın elde kalan iki kazağını da annesi vermek istememiş "Bunlar da kaybolursa ben neye sarılıp ağlayacağım?" diye.
Yaşanılanları aklım, vicdanım almıyor. Oysa bu olumsuzluklar yaşanmayabilir insanlar birbirine kulak verse, birbirlerini anlamaya çalışsa. Ama anlamak, dinlemek istemiyorlar ki. İlla ki kendi canımızın yanması gerekiyor empati kurabilmek için. O zamana kadar geç kalınıyor ne yazık ki. Oysa o süreci yaşayanların acısına ortak olabilsek, daha fazla acı yaşanmayabilir. Tabi heteroseksist bir dünyada erkekliğin kadın olmak, anne olmak gibi derdi yok ki. O yüzden üzüntülerini dile getiren siyasileri falan hiç samimi bulmuyorum. Çünkü samimi olunsa inatla karşılık verileceğine, güzellikle "dur" denilebilir olumsuzluklara.
