İşin en trajik tarafıysa, eşcinsel çocuğun annesinin karakolda oğlunu amcalarının öldürdüğüne dair ifade vermesine rağmen, hakim karşısında oğlunun babası ve amcalarının cinayetle alakalarının olmadığını söylemesi. Duruşmadan sonra söylediği sözlerse, insanlığın ne hale getirildiğine dair tarihe geçecek sözler;
"Kocamın yanındayım, oğlumun eşcinsel olduğunu bilseydim, ben öldürürdüm."
Bu sözlerin, bir annenin kendi hür ifadesiyle söylemiş sözler olduğuna ben inanmıyorum, inanamıyorum, inanmak istemiyorum. Bir anne eşcinsel olduğu için oğlunun aleyhinde fikir değiştirp, kocasının yanında yer alabilir mi? Hiç bilmiyorum, hiç bilemiyorum. Konum veya can korkusu bir anneyi evlattan vazgeçirtebilir mi? Veya ölen öldü, kalan sağlar bizimdir düşüncesi insanlığın önüne mi geçiyor her halükarda. Ya da zihniyet erkek olduktan sonra kadınlığın, erkekliğin önemi kalmıyor mu?
Eşcinsel çocuklar zaten polise, yargıya, babaya güvenemiyorlar, anneye de mi güvenemeyecekler artık.
.jpg)