Kedim iç çeke çeke öldü

Hayat kaldığı yerden aynen devam ediyor. Ama bir yas havası hakim veya bana öyle geliyor. Hava bulutlu, yağmurlu ve parelelinde hüzün duygusu hakim. Diğer kedilerim de durağan sanki her şeyin farkındalar gibi. İnsanın yaşarken bir tarafının kırık olması hayattan tat alamamasına sebep oluyor. Görev icabı yaşanır mı, bazen yaşanıyor işte. Diyebilirsiniz ki, "Bu kadar acı çekiyorsan, nasıl elin klavyeye gidiyor?". Ben acımı çığlık çığlığa yaşamam ama içime de gömmem. Acıyı paylaşmak da bir saygıdır gidenin arkasından. Unutmak yerine yad etmek iyi geliyor insana.

Şimdi söyleyeceklerim ne kadar ahlakidir bilemeyeceğim ama ölmek o kadar kolay ve de güzel bir şey değil. Hayata yaşamak için gelir canlı ve yaşama hakkını kullanmadan gitmek istemez kimse. Kedim iç çeke çeke öldü. Bunu hatırladıkça çok kahırlanıyorum. Bunu hak etmemişti o.

Hayatta çok kedim oldu ve hiçbir kedim uzun ömürlü olmadı. Ve bu yüzden neredeyse bir on yıl hayatımı onlarla paylaşmadım "onlara uğursuz geliyorum" diye. Ta ki 3. kattan atlayan bir kaç aylık kedi yavrusuyla hayatımı tekrar paylaşıncaya kadar. Belki içimdeki sevginin körelmemesi için bu bir işaretti. Ama bir yaşını doldurmadan hayata veda etti. Geçen yıl iki kardeş kedim daha oldu. Onlar da daha 1 yılı doldurmadan gittiler. Bu iki kedinin annesi 4 yavru yaptı, ikisi gitti ikisi kaldı. İki tane daha sokağa atılan iki ev kedisini misafir ettim. Onlardan da birisi gene kayboldu. Şu anda 4 kedim var. Anneleri zaten sokak kedisi olduğu için gezgiç. Karnı acıkınca veya canı sıcak ortam isteyince geliyor. Bakalım bu sene yavrularını nerede doğuracak? Bende mi, yoksa dışarıda doğurup bana getirecek mi?

Hayatı acılarla yaşamayı öğreneceğim ve hayatımı kedilerle paylaşmaya da ömrümün sonuna kadar devam edeceğim, belki de gelecekte tamamen onlara adayacağım.