İranlı mülteciler geçici ülkeleri Türkiye'de beklemeye devam ediyor dünyada söz sahibi Amerika gibi ülkelerin bencilce politikaları yüzünden... Artık 5-6 yılı buldu içinde çokça LGBTİ'lerin de bulunduğu mültecilerin Türkiye'deki bekledeikleri süre. Ben Denizli'de yaşadığım için, buradakilerden bahsediyorum. Onlar yaşadıkları geçici ülkelerine alıştıkça, hayallerinin peşinde gitme umutları da kırılıyor. Yaşadıkları geçici ülke kalıcı bir hale gelse, ona göre plan yapacaklar. Gidecekleri mi kalacaklar mı, çözüm yolu ne? Ama gitme beklentileri ve gidememeleri yüzünden hiçbir şey yapamıyorlar.
Ya hiç gidemezlerse? Ülkelerine dönmek istemiyorlar. Çünkü onları ülkelerinde, Türkiye gibi geçici ülkelerinden bile daha iyi şey bekleseydi, zaten yola çıkmazlardı. İran'da ceza var, belki ölüm var; sadece devlet tarafından değil, aileleri tarafındna olması daha ağır geliyor onlara. Onlar sadece devletlerinin kötü poltikalarından değil, ailelerinden de kaçtılar. Çünkü eşcinselliği sadece devlet değil, toplum da kabul etmiyor; belki de toplumun kabul etmemesinden cesaret buluyor yönetimlerin homofobisi.
Bir şekilde idame ettiriyorlar hayatlarını burada. Çalışıyorlar, az da olsa çevrelerinin yardımları, memleketlerinden aile veya aile dışındaki arkadaş gibi yakınlarının gönderdikleriyle. Geçici olarak bulundukları Türkiye'den beklentileri ise, sadece iyi muamele. Çünkü ikamet imzaları için bile Göç İdaresi şubesine "sistem bozuk" diye tekrar tekrar git gel yaptırılıyorlarmış. Bakınız, onların ihtiyaçları da bizimki gibi/kadar ama onların yabancı olmaları, eşcinsel veya transseksüel olmaları işlerini daha da zorlaştırıyor. Çünkü insanların ötekileştirici bakış açıları ve fırsatçılıkları hem psikolojik, hem de yaşamsal anlamda yıpratıyor onları.
Alışmışlar Denizli'ye. 3. ülkeye gidemeyip ülkelerine dönmek zorunda kalsalar, geçici bir dönüş olurmuş onlarınki. Sadece ülkelerindeki Türkiye'den daha zor olan koşullarının buraları aratmasından değil, düşünün 18 yaşında gelen bir trans şu anda 25 yaşında ve buraya göre bir yaşam kültürü oluşturmuş artık ve bunun değiştirilmesi de o kadar kolay değil buradaki olumsuzluklara rağmen.
Gerçekten 3. ülkeye gidemeyip ülkelerne dönmek zorunda kalsalar, onları nasıl bir yaşamın beklediğini biliyor musunuz? Devlet İran'da transseksüelliğe izin veriyormuş ama ailelerinin izniyle. Yani aile çocuklarının biyolojik olarak aynı kalmasını istiyorlarsa, devlet buna izin vermiyor. Devlet de eşcinselliğe izin vermiyor, o da suç, hatta idam. Peki ne yapsın eşcinseller, transseksüeller? Eşcinsel de olamıyorsun, transseksüel de. Aile transseksüelliğe izin vermiyor, devlet eşcinselliğe!
Onlarınki öyle bir araf ki, tam çıkmaz sokak!Üçüncü ülke olarak bekledikleri ne Amerika'ya ne de Kanada'ya, ne de Avrupa'ya gidebiliyorlar. Ülkelerine geri dönmeleri ölmeleri, ya da yaşayan bir ölüye dönmeleri anlamına geliyor. Heteroseksüeller, heteroseksüelliklerini gerçekleştirmeden yaşayabilirler mi? Kendilerini farklı cinsel kimlikte hissedenler de heteroseksüel olarak yaşayamazlar işte, yani kendilerini yapılarına uygun gerçekleştiremeyince yaşamanın bir anlamı olmuyor. Doğdukları ve sevdikleri, hatta özledikleri topraklarından vazgeçme sebepleri sadece özgürce kendilerini gerçekleştirememeleri işte. İran'da yasalar, kişileirn kendileir olmasına izin vermiyor...
Bir transseksüel diyor ki... "Benim hayallerim buraya kadar mıydı? Ben liseden mezun oldukan sonra en çok üniversite hayalleriyle çıktım yola. 5 yıl geçti. Ben daha kaç yıl bekleyeceğim öğrenim hayatım için? Ben transseksüel olmak için çıktım yola; daha kaç yıl bekleyeceğim psikolojik olarak kimliğimle huzur içinde yaşayabilmek için? Param olsa, burada da ameliyat olacağım ama para yok. Karnımızı ancak doyuruyoruz. Türkçe öğrenmiş ve Denizli'deki İranlılara Türkçe ders vererek kendini idare etmeye çalışıyor. Ameliyatını olabilse, Türk Devleti TC kimliği verse, iş verse ve sigorta yapsa, sosyal koşulları sağlasa hiç gitmeyi düşünmüyor kendisine yabancı olan Amerika kültürüne.
İlk geldikleri 5-6 yıl öncesine göre ne kendilerini yabancı hissediyorlar artık, ne de yerli halk eskisi gibi onlara yabancı muamelesi yapıyormuş. Düşük ücretli de olsa iş bulabiliyorlar, toplumun da mesafesi azalmış. LGBTİ'lere olan fobinin yelrli LGBTİ'lerden bir farkı olmadığı gibi, hatta onların baskıcı bir ortamdan gelip Türkiye'de yasal olarak suç olmamasından dolayı kendileirni açık etmeleri, toplumun bu manada iyiye doğru dönüşmeisni sağlamış. Tabi onlar da ilk gleldiği zamanki frapanlıklarından biraz sıyrılmışlar. Bir şekilde orta bir yol bulunmuş birlikte yaşama koşulu olarak.
İranlıların kültürleri de yerleşik hale gelmeye başlamış Denizli'de. Mesela şehrin en merkezi yeri olan Çınar'ın büyük bir iş merkezini sadece İranlıların yaptığı iş yaptığı bir işhanına dönüştürmüşler. Bir çok yerde İranlı restoranları ve kafeleri mevcut. Bununla birlikte Türk mağazalar da İranlı müşteri kazanmak için Farsça falan öğrenmeye başlamış, İranlıların iş yerlerinde Türkler çalışmaya başlamış. Yani ortak bir yaşam kültürü de oluşturmaya başlamışlar. Tabi İran mülteciliği sadece LGBTİ'likle sınırlı değil; farklı dinler ve kimlik sebebiyle mülteci konumunda olanlar da var. Onlar da bu anlamda bir farklılık yaratmaya başlamış Denizli'de.
Diyorlar ki, Denizli'ye ilk geldiğimizde, acaba biz Türkiye'ye değil de İran'ın başka bir şehrine mi geldik? Çünkü Denizlililer iş insanı oldukları için, onlar için hayat 12'de biter ve evlerine çekilirler. Oysa İranlıların hayatı gece 12'den sabaha kadar sürermiş. O kültürlerini Denizli'ye de taşımışlar ve gecenin geç saatlerine, hatta sabahın ilk saatlerine kadar sokakları işgal ediyorlarmış. Ve dolayısıyla geceleri Denizli'ye İran kültürü hakim oluyormuş.
Sokakta dikkat çeken en büyük fark ise, İranlı kadınlığın daha makyajlı olması, Denizlili kadınlığın sıfır makyajlı olmasıymış.
Peki Heteroseksüel olup LGBTİ'lik dışında mülteci olanların LGBTİ'lere karşı tutumu nasıl ve ilk günlerden bugüne bir değişme var mı? En başlardaki mesafe zamanla kapanmış ve heteroseksüellerle eşcinseller ve transseksüeller birlikte sosyalleşebiliyorlar artık!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder