Eğer eşcinsel olmasaydım, erkek egemen dünyaya ve din gibi toplumsal yapılara inat gene eşcinsel olurdum. Baskıcı dünya ile inatlaşmayı o kadar seviyorum ki... Neymiş, bu topraklarda eşcinselliğin propagandasını yapamaz mışım. Bu gezegenin topraklarında herkes kadar benim de istediğim şekilde yaşama hakkım var. Despotluğunuz ancak korkaklara söker.
Herkes gibi olayım da, herkes beni sevsin diye hiç derdim olmadı. İçimden hep kendim olmak geldi ve kendim gibi yaşamak beni mutlu etti. Cahiller dünyasında da bunu gerçekleştirmek ancak yalnızlıkla mümkün oluyor. Yoksa açık ve dürüst olursan nefret ediliyorsun. Ama ben kendim olmayı ve nefret edilmeyi seçtim. Çünkü o nefretin benimle alakası yok, insanların cahilliğiyle alakalı, aptallığıyla alakalı. Sonra da bütün nefretlerinin sebebini eşcinsellik günah diye Tanrılarına yüklüyorlar. Hangi Tanrı, kimin Tanrısı? Arkamdan obne, top diye konuştukları veya düşündükleri zaman üzülmek yerine öyle çok gurur duyuyorum ki. Çünkü saklanmak onursuzluğunu yaşamıyorum. Kendim olmak-olabilmek, hayattaki en büyük gururum! Üzüldüğüm şey şu olabilir; insan türünün, hayvanlar kadar bile yaşamasını bilmemesi. Birileri-kurnazlar bir şey söylüyor, hepsi onun peşinden gidiyor. Keşke kendi akıllarını kullanabilselerdi, daha gerçekçi ve kendileri olabilselerdi, hayatlarını içlerinden geldiği gibi özgürce yaşayabilselerdi. Hayatını içinden geldiği gibi yaşayamamak nasıl bir şey acaba? Ben bunu bilmiyorum mesela. Acı vermiyor mu acaba insana? Yaşayan ölü olmak mı acaba bunun adı? Acı çekerek ve hissederek yaşamak daha iyi bence... Ben acı mı çekiyorum; ne münasebet; aklı olan insan acı çekmez; acıyı bal eyler!
Bugün o kadar mutluyum ki; çünkü hayat gerçekten çok güzel; bakmak yerine görürsen!
