Gerçekten en duyarlı insanın dahi duyarlılığı, kendisi dışında bir noktaya kadar. Bir insanın acısını, hiç kimse kendisi kadar hissedemez bence. Hissedemez de, kendisi kadar umrunda değildir de demek istiyorum. İnsanın kendi başına veya bir yakınının başına gelene kadar bedensel sakatlık da çok duyarlılk gösterdiğimiz bir şey değil. Onlara hep bir eksik insan gözüyle bakarız ve hayatımızda yerleri tam anlamıyla yoktur. Çünkü onlar bizim hayatımıza tam anlamıyla eşlik edemezler diye düşünürüz. Peki hayatımız sadece fiziksellik üzerine mi kuruludur; şekilci dünyada ne yazık ki öyle. Sakatları-engellileri daha da bir yalnızlaştırırız onlara bakış açımızla. Tam anlamıyla sevemeyiz bile onları. Açıkçası acırız onlara. Oysa sakatlık sadece bedensel özürlülük müdür? Hayata hiçbir katkısı olmayan insanların onlardan bir farkı var mıdır sizce? Azeri kökenli İranlı mülteci arkadaşıma kadar bedensel engellilik bana da uzaktı. Onunla tanıştıktan sonra bu konuda duyarlılığım ne kadar arttı tartışılır. Belki de ben bedensel engelli-ampute insanlara yarım gözüyle bakmadığım için, duyarlılık konusunda da bir değişikliğin olmamasının sebebi budur. Çünkü ben onunla hayatı paylaşırken, bacağıyla paylaşmıyorum ki! Bir insanın düşüncesi, kişiliği, hayata bakış açısı, vesairesi daha önemli değil midir? Bana göre öyle. Her neyse... Konuyu daha fazla uzatmayayım. Bugün abimin ayağı kesildi kan dolaşımı bozukluğu sebebiyle. Zamanında çok sigara içtiğini de hatırlatayım bu arada. Abim 70 yaşında ve yüksek şeker, üre, tansiyon, kalp ve diyaliz hastası. Yani tek sorunu ayakları değil yani. Üzüldük tabiki de ayağının kesilmesine. Bu kararı almak hatta çok zordu bizim için. Ama bir seçeneğimiz yoktu ve her geçen gün aleyhine işlediği için böyle bir karar almak zorunda kaldık. Abim de onayladı bu kararı. Çünkü çok şiddetli acı ve ağrısı vardı. Ama bugün biz onun ağrısının ve acısının dinmesine, hayatta kalmasına sevinirken; o çok üzüldü. Çünkü onun için ayağını kaybetmesi yaşamı kaybetmek gibi bir şeydi. Dediğim gibi, hiç kimse kendisine gösterdiği duyarlılığı başkasına tam olarak gösterebilir mi bilmiyoum. Tabiki de yakınlık derecesi de çok önemli bu noktada. Hayatın gerçekleriyle yüzleşe yüzleşe, acılarla olgunlaşıyoruz işte. Bu tür durumlar insanlara da dair. Yarının bize ne getireceğini bilmiyoruz. Ne kadar duyarlı olursak, bize de o kadar duyarlı olunur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder