Bir kültürü en güzel, o yörenin insanı anlatır

Elçin Bulut

Duygu isminde bir sanatçıyı dinlemeye başladım bugün. Türkülerimizi evrensel boyutta ve modernize bir şekilde yorumlamış. Cesurca bir deneyim. Anlamaya, özümsemeye çalışıyorum şu anda.

Bizim yörenin, Denizli'nin türkülerinden "Ağ elime mor kınalar yaktılar"ı nasıl yorumlamış diye baktım. Beğendim. Facebook sayfamda paylaşayım dedim, Youtube'a yüklenmemiş daha. Türküyü Elçin Bulut'tan severek dinlemiştim en son. Düzenlemesi falan şahaneydi. Tahmin ediyordum Elçin Bulut'un Denizlili olduğunu ama bilmiyordum. İnternetten araştırdım, evet Denizlili'ymiş. Bir çok sanatçıdan kontrol ettim Youtube'dan bu türküyü. Sümeyra Çakır'dan Hale Gür'e, Şükriye Tutkun'dan Emel Taşçıoğlu'na kadar... Hiçbirisi Elçin Bulut'un verdiği lezzeti vermedi ama ban vermedi diyelim.

Demek ki o kültürü çocukluktan kapmak, içselleştirmek diye de bir şey var. Sadece şive değil anlatmak istediğim. Ruh, duygu, insanın hamurunu karan bir yaşam biçimi... Ben bile ne kadar belli bir yere ait olmak istemesem ve de ait olmaya çalışmasam da, hani köylünün ne kadar şehirli olursa olsun, duyguya geçtiği zaman ağzından pat diye kaçırıverir ya kelimeleri, işte öyle bir şey kültür denilen şey de, ve ben de, başkaları fark etmese de, kendim çok iyi fark ediyorum, kaçırıveriyorum yöreselliğimi. Ama bundan gocunuyor muyum? Hayır, aksine gurur duyuyorum. Hatta herkesin anlayabileceği ve kendi yöremin şivesini hatırlatacak şekilde konuşmaya, davranmaya çalışıyorum. Ulusalla yöreselin harmanlandığı bir dil diyelim buna. İnsanın kendi kültürünü, yöresini sevmesi, aynı kendisini sevmesi, kendisiyle barışık olması gibi bir şey. Tabi bu kültürcülüğü milliyetçilik bazına taşımak yerine, bir renk olarak kullanmak en güzeli.

Ben mesela her insanın doğduğu yerin, yaşaması gerektiği yer olduğuna ve güzellikleri yaşadığı yere taşıması gerektiğine inanırım. Yaşadığı yeri güzelleştirmek, insanın doğmasının amaçlarından biridir diye düşünmüşümdür hep. Zaten nereye gidersem gideyim, Denizli'deki huzuru hiçbir yerde bulamıyorum. Belki şartlanma diyelim, belki de alışkanlık. Bu saatten sonra da Denizli'de yaşamak ve Denizlili olmaktan başka da bir şey düşünemiyorum. Bugüne kadar içinde yaşadığım kültürle ilgili bir şey yapmadım ama düşünüyorum. Bakalım...

http://www.youtube.com/watch?v=55QKyFLociY