Amerika'da eşcinseller gerçek kimliklerinin belli olması için, araba ve motosiklet plakalarının gökkuşağı renginde olmasını istemiş ve İndiana Eyaleti de bu teklifi kabul etmiş. 12 ile 21 yaşındaki eşcinseller kimliklerini göstermek için bunun mükemmel bir yol olduğunu söylüyorlar. Eşcinselliklerinin altının çizilmesini istemeyen bizim homofobik eşcinsellere duyurulur. Onlara sorsan bu homofobi değil, cinsel yönelimin insanların gözünün içine sokarak toplum düzenini bozmamaktır. Onlara göre açık hak mücadelesi yapan eşcinseller şiddeti, nefreti ve her türlü ayrımcılığı hak ediyordur bile. Sizi gidi korkaklar sizi, sizi gidi eşcinsellikleriyle cinsel ihtiyaç dışında barışamayan eşcinseller sizi. Bu kadar memnun değilsiniz eşcinselliğinizden, cinselliğinizi de yaşamayın o zaman. Şahsen ben utandığım ve değerlerime ters düşen bir şeyi ölsem de yapmam, yaparsam da ölümüne arkasında dururum. Hep öyle oldu, ekstradan gurur da duydum cinsel yönelimimle. Çünkü benim kabul edilmeyen tarafımı hep ön plana çıkartırım doğruluğuna dayanaklı bir şekilde inandığım için. Çünkü başkalarının yaşam biçimleriyle yaşayamam.
Doğanın bir parçası cinselliğin yöneliminden biri olan eşcinselliğe ayrımcılığın, nefretin, şiddetin, cinayetlerin, kısaca homofobinin bitmesi için eşcinselliğin varlığının kabul edilmesinden başka hiçbir yol yoktur. Bunun için de ekstradan varoluş biçimlerinin uygulanması gerekiyor hükümetler tarafından. Tabi buna heteroseksist kültürlerin iktidarları kesinlikle yaklaşmayacaktır. İşte burada ayrımcılığa maruz kalanların, eşcinsellerin cesaretlerini toplayıp kendilerini göstermek için göstertmeleri gerekiyor. Aynı Amerika'daki araba plakaları gibi yaşamın her alanında kimliğimizi gösteren ayrıcalık taleplerimizi dile getirip uygulatmamız gerekiyor. Korkmayın bu sınıflandırma bizi daha da hedef haline getirmez, soyutlayıp gettolaştırmaz da. Asıl görünmez olunca daha kolay alt edilebilecek hedefler haline geliyoruz. Bu görünmezliğimiz yüzünden yok sayılıyor ve de kabul edilmiyoruz. Kabul edilmeyenlere de her türlü ayrımcılık ve kötülük reva görülüyor tüm toplum birim ve kurumları tarafından. Görünmez olunca da hiçbir yerde konumlandırılmıyoruz.
Ben hatta daha ileri gidip aynı kadınlara uygulanmak isteyip de bir türlü hayata geçirilemeyen kadın kotası gibi eşcinsellik kotasının da olmasını istiyorum Meclis'ten özel veya resmi işyerlerine kadar. Bu eşcinsellerin acizliği değil, heteroseksizmin kendisi gibi olmayanlara, ötekileştirdiklerine karşı çıkardığı engellere bir çözüm yoludur. Hükümet eşcinsellere kıyak yapıp ayrıcalıklı davranırsa toplumsal olarak da bir değişim olacaktır sanırım. Değişim tabandan olursa daha etkili olur ama o zeminden bir umut yoksa, iktidara gelenlerin insanlık konusunda daha duyarlı olmasını beklemek, ayrımcılığa maruz kalanların en doğal hakkıdır sanırım.
Biz daha bundan 40-45 sene önce Amerikada'ki eşcinsel hak mücadelesindeki gibi sırtımızda pembe tişörtle, alnımızda pembe üçgenle sokaklarda dolaşıp, eşcinselliğimizle barışık olma aşamasında bile değiliz. Varoluşumuz ve kabul edilişimiz için bize özel bir şeylerimizin, bir yerlerimizin olması şart. Heteroseksüel gibi görünmekle kazanılmaz eşcinsel hakları. Olmayanın, görünmeyenin hakkı mı olur? Hiç kimse cinsel yönelimiyle var olmak istemez ama cinsel yönelimi yüzünden yok ediliyorsa eşcinseller, önce cinsel yönelimleriyle varolmalarından başka hiçbir seçenek olamaz. Çünkü ben başarısızlığım yüzünden ayrımcılığa maruz kalmıyorum, eşcinselliğim yüzünden ayrımcılığa maruz kalıyor ve başarısız bırakılıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder