Eşcinselliğin kabul edilme savaşının heteroseksüellere taviz vererek değil,eşcinselleri kazanarak mümkün olacağını deneyimlerimden çok iyi biliyorum artık
Çocukluğumda çok ağlayan birisiymişim.Yapıma ters gelen her şeye ağlayarak tepki veriyormuşum başka bir çarem olmadığı için.Ailem de bu tepkimi bir rahatsızlık olarak görüp iyileştirme için çeşitli denemelerde bulunmuşlar.Büyüdükçe,düşüncelerimi matematiksel olarak beynimde müzakere ettikçe tabii ki kendi dünyamı kurdum.Tepkilerim de daha kendimi koruyacak şekilde oldu.Çocukkenki asi halimin yerini daha munis birisi aldığını zannediyorlar.Oysa beynimdeki fırtınayı bilmiyorlar ve bunu mümkün olduğunca göstermiyorum.Gösterdiğim zaman da tam gösteriyorum ki herkes sınırını çok iyi biliyor.
Ben şu anda alt kültür bir aileden,baskıcı toplumsal bir kültüre açık bir eşcinsel olarak zihinsel anlamda özgürce yaşayabiliyorsam,kendimi kabul edip doğruluğuna tam anlamıyla inandığım için,bana nasıl davranılması gerektiğini ifade ettiğim içindir.Belki dolaylı veya direkt olarak fiziksel anlamda özgür değilim ama düşüncelerimi hapsetmiyorum.Heteroseksizme hiç uymayan yapım yakın çevremi üzüp,toplumsal yapıyı rahatsız ediyor olabilir.Bu yüzden de psikolojik ve fiziksel şiddete maruz da kalıyorum kaldıramayacağımdan fazla.Ama vicdanım o kadar rahat ki üzülenlere,rahatsız olanlara ve de kendime rağmen.Kişinin kendisi olabilmesi o kadar keyifli bir şey ki,adını bile koyamıyorum kendimle barışık ruh halimin.Kendim olabilmekle,kendimi eşcinsel olarak ifade edebilmekle savaşların en büyüğünü kazanmış kadar huzurlu hissediyorum kendimi.
Kendin olmayarak,birilerinin istediği gibi olarak yaşamak,yaşamak mıdır?Yaşamak,yiyip-içip-uyuyabilme güvencesi için maddi-manevi çıkarcı sisteme boyun eğip katlanmak mıdır?Eğer yapınız buna uygunsa yaşayın ama bunun savunuculuğunu yapmadığınız gibi,"Elimden bu kadar geliyor çaresizim diyerek" örnek homofobik bir çoğunluk oluşturup heteroseksizmi de haklı çıkarmayın.
Heteroseksizm acımasızca kendi çıkarları için,kendi dışındakilere baskı yapmaya,yok etmeye devam edeceğinden hiç şüpheniz olmasın.Çünkü daha medeni bir dünyada olmadığımızı biz eşcinsellere fazlasıyla hissettiriyorlar.Aileler çocuklarına psikolojik baskı uygulayarak,içinde bulundukları kültüre göre yeri geldiğinde öldürerek,toplum da ötekinin ötekisi olarak acımasızca,vicdansızca duyarsızlığını sergiliyor.Ne yani biz eşcinseller onların gözüyle mi bakacağız başımıza gelenlere?"Burası onların egemenliğinde bir dünya,haddimizi bilelim" mi diyeceğiz?Üstüne üstlük bizim cinsel yönelimimiz yüzünden mağdur oldular diye bir de üzülecek miyiz?Eşcinsellik değil heteroseksüelleri mağdur eden,yarattıkları heteroseksizmin kendilerine de karşı olan acımasızlığı.Unutmayın biz kendi kişisel haklarımızdan taviz verdiğimiz sürece bizim iyi niyetimiz onların tepemize binmelerine sebep olacaktır.Empati,duyarlı insanlara karşı duyulursa işe yarar.Erkek egemen sistemin kölesi olmuş bireyleri dışarıda kalmamak için eşcinselliğe toleranslı davranıp sizi anlayacağını sanıyorsanuz,"Enayiliğinize doymayın" derim."Ben eşcinselim,cinsel yönelimimden sana ne demedikten" sonra sınırları ihlal etmeye devam edeceklerdir.Aslında eşcinsellerin sınırıları da yok ki.Heteroseksizmin sınırları içersinde heteroseksistleşmiş birer homofobikler topluluğu.
Heteroseksizm egemen olsa da,bu dünya sadece heteroseksüellere ait bir dünya değil,olamaz da,olmamalı da.Kabul edip-etmemeleri hiç umrumda değil.Varolabildiğim sürece eşcinselliğimden asla taviz vermeyerek yaşamaya çalışacağım.Eşcinselliğin kabul edilme savaşının heteroseksüellere taviz vererek değil,eşcinselleri kazanarak mümkün olacağını deneyimlerimden çok iyi biliyorum artık.Homofobik eşcinsellerin de heteroseksizmin kendi rızasıyla eşcinselliği kabul etmeyeceğini,çıkarcı sisteme karşı iyi niyetin de enayi gibi algılanıp baskı olarak geri döneceğini görmeleri gerekir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder