Sevilmek gibi bir kaygınız, derdiniz olmasın, olmamalı. Çünkü hiç kimsenin sizi, sizin sevdiğiniz kadar ve gerçek manada sevmesi söz konusu bile olamaz. Çünkü şekilci dünyanın sevgisi o kadar sığ ki-yüzeysel ki... Hiç kimse sizi, siz olduğunuz için sevmiyor; ya kendine benzediğiniz için seviyor ya da sizi kendine benzetmeye çalışıyor, o anki içgüdüsel sevme ihtiyacına malzeme ediyor, toplumsal çıkarlarına alet ediyor, toplumsal varoluşuna alet ediyor, bir manada kullanıyor. Bunu sevgi, sevilmek zannetmek ne kadar zavallıca. Birisini sevmek ve onun tarafından sevilmeyi beklemek falan gereksiz bence. Çünkü sevilmeyi beklemek çok onursuzca. Beni vareden sevilmek değil ki; içimdeki sevgi ve ben bunu gerçekleştirecek çok mecra bulabilrim. Çünkü ben birisiyle varolmuyorum; Bu şekilde programlanmamışım. Bazıları yalnızlığı sevmez ve bunu birileri tarafından sevilerek gidermeye çalışır. Oysa benim için birileri anlık ihtiyaçlar dışında yükten başka bir şey olamaz. İnsan ilişkileri benim için ya sevişmek ya da özelim dışında, evimin dışında, dışarıda sosyalleşmekten ibarettir. Ne münasebet biriyle aynı yatakta uyumak falan. Uykumu asla paylaşamam birisiyle. Çünkü aptal değilim. Hele zamanımı hiç paylaşamam. Çünkü benim en özelim hayatın bana sunduğu yaşamdır ve zamanımı birilerine fasafiso harcayamam. Eğer birilerinin yardıma ihtiyacı varsa, o zaman harcayabilrim zamanımı... Birisi diyor ki, ben zamanımı seninle 2 saat geçirmek istiyorum; sen zamanını geçirmiş olmuyorsun ki; benim zamanıma geçirmiş oluyorsun geri zekalı!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder