İçinde her şey var; başarı-sızlık, iyi-kötü, mut(suz)luluk, acı-tatlı...
Hep istediğin şeylerle karşılaşamazsın bu yolculukta.
Zaten hep istediğin şeylerle karşılaşırsan, yaşamasını öğrenemzsin ve seleksiyona uğrarsın.
Bizi ayakta tutan beklentilerimizin dışında gerçekleşen olaylara karşı önlem geliştirmemiz.
Güçlü olmayı öğrenmeyi keyife dönüştürürsek, tadından yenmez hayat.
Kaybediyorsan, karşı taraf haketmiştir ve senin öğreneceğin daha çok şey vardır ve bu da-öğrenmek de yaşamın temel varoluş sebebidir; en azından benim için.
Öğrenmeden bilmeninse insana bir faydası olmaz.
Öğrenmeyi keyifli hale getirmeliyiz.
Yaşam yolculuğunu öğrenme yolculuğuna dönüştürebilseydik eğer, hayat daha huzurlu, yaşanılası olurdu kuşkusuz.
Bütün kargaşalar cehaletten ve cehaletin sebep olduğu zorba iktidar mücadelesinden değil mi? Oysa öğrenmeye dayalı bir yaşam mücadelemiz olsa ne cahil kalırız, ne iktidar mücadelemiz olur, ne de zorbalıklar.
Yaşamasını bilmiyoruz sanırsam ve öğrenmeliyiz.
Öğrenmek için yaşamalıyız. Çünkü öğrenmek dışında kalanalar yaşam takviyesi gibi geliyor bana.
Cahillik yüzünden kendimizi bile bilmememiz ise işin en acı tarafı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder