Bugün, özellikle bu saatlerde yastayım. Damarlarımda sanki kan dolaşmıyor, elimin ayağımın canı kesik ve hiçbir şey yapmak istemiyorum. Çünkü kedilerimden biri sabahtan beri yok. Akşam oldu hala yok. Başına bir şey gelmese şimdiye kadar çoktan gelirdi. Çünkü evin etrafından ayrılmazlar ki. En fazla yarım saat dışarıda kalırlar. Sonra hemen pencereme gelirler veya salonun penceresi sürekli açık olduğu için oraya gelirler. Bir tanesi bir defasında 2 saat kadar gelmemişti. Ama ilk defa saatler geçiyor ve bu kedim görünürlerde yok hala. Ya araba çarptı, ya biri zarar verdi, ya da bir yerde kapandı kaldı veya birileri beğendikleri için kapattılar. Eğer yaşıyorsa mutlaka gelir diye düşünüyorum. Çünkü kedilerin günler sonra evlerine döndüklerine dair hikayeler biliyoruz.
Neden kedilerimle hep böyle ayrılık yaşamak zorunda kalıyorum bilmiyorum. Lanetli miyim acaba diye düşünmeden edemiyorum. Veya kedilerime insanlarla eşit davrandığım için başkalarına da bana güvendikleri kadar güvendikleri için avlanıyorlar mı acaba? Benim kedilerim miyav bile demezler. Yiyecekler ortadadır ve hiç aç kalmazlar. Onlara özgür davranmalarına imkan vermem, kendilerini koruma güdülerini mi yok ediyor acaba? Çünkü insanların onların özgür davranışlarına karşı sabırlı olduklarını sanmıyorum. Dün de uzun bir aradan sonra kedilerle ilgili yazı yazmış ve onun fotoğrafını paylaşmıştım. Nazar mı değdi ne?
Umudumu kestim ama bir sürpriz yapmasını bekliyorum, istiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder