Emek veriyorsun aylarca, sevgi veriyorsun, bütünleşiyorsun onlarla, onların dünyasına iniyorsun, onları kendi dünyana çıkarıyorsun, sevgilerin en güzeli, en doğalı, en harikası oluşuyor... Sonra bir bakıyorsun, hepsi boşa gitmiş; emeklerinin boşa gittiğine üzülmüyorsun aslında; sonuçta sevgini köpürtüyorsun, empatini ve duyarlılığını güçlendiriyorsun türler arası ama o sevdiğin şeyi kaybetmek acı olan. Daha 3 hafta önce yaşadığımız olumsuz bir olay sonucu iyileştirmek için kahrolduğum, koşuşturduğum Zehra kız bu sabah kayboldu. Araba ezse cesedi olur, hiç sesini de duymadım. Ne olduysa 3-4 saat içinde oldu gece. Gündüzleri dışarı çıkarmıyorum veya takipteyim. Ancak gece 2-3'te sonra dışarıya serbest bırakıyorum kedileri trafik olmadığı için. 7 yavrudan biri gitmiş oldu şu anda. Acı: 1. Umarım birisi falan götürmüştür de yaşıyordur ve de döner tekrar. Sabah da tenise giderken, birkaç defa fotoğrafını çekip paylaştığım siyah kedinin cesediyle karşılaştım yolda. Hayat... Böyle bir şey mi? Yoksa onu biraz da biz mi bu hale getiriyoruz? İnsanlara bakıyorum da kendi meşgalelelerinde; Hiç kediler umurlarında değil. Sorun nerde? Ben de mi, yoksa, yoksa..? Dolar 7 liraya mı yaklaşmış? Bir kilo kedi maması 12 lira olmuş; olaya oradan bakabiliyor musunuz? Şu insanların başına gelenlere üzülmek istemiyorum biliyor musunuz? Çünkü başka frekanstayım ben bu alemle. Acım daha başka yerden! Daha saatler önc nefes nefeseydik biriciğimle... Lanet olsun böyle dünyaya!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder