Baştan söyleyeyim. Ülkemizde insan haklarına ve özgürlüklere karşı duyarlı ve bir sanatçıda olması gereken hümanistliğe sahip sanatçı sayısının çok fazla olduğuna inanmıyorum. Eğer öyle olsaydı, hiç düşünmeden sanatın esin kaynağı özgürlükler için mücadele veren gençliğin yanında yer alırdı bir çok sanatçı geçinen. Ama onlar ne yapıyor, bir politikacı edasıyla orta yol bulmaya, tarafsız kalmaya çalışıyor. Hatta özgürlük karşıtı muhafazakar iktidarın yanında yer alanlar bile var. Orta yol bulunsun ama özgürlük tarafında yer alarak orta yol bulunsun. Muhafazakar tarafa geçeceksin veya muhafazakar tarafın tepkisini çekmemek amacıyla tarafsız olacaksın, sonra da özgürlük için mücadele verenler sanki yanlış yapıyormuş gibi orta yol bulmaya çalışacaksın.
Özgürlük olmadan orta yol bulunmaz ki. Neyin uzlaşması bu? "Birazcık da muhafazakarlık olsun"un uzlaşması mı? "Burası Türkiye ve baskının olması olağandır"ın uzlaşması mı? Özgürlüğün baskıyla uzlaşması mı olurmuş? Özgürlük demek insan hakkı, yaşam hakkı demektir ve müzakeresi, uzlaşması olmaz bunun.
Özgürlükleri baskı altına almak bir insan hakkı ihlalidir ve ikna edilmesi gereken baskıcılardır. Özgürlükçülere kimsenin laf söylemeye hakkı olamaz. Özgürlükçüler kimsenin hayatına karışmıyor çünkü ve tek istedikleri hayatlarına karışılmasını istememeleri. Ama sanırım orta yol bulmaya çalışan ve tarafsız kalanlar, özgürlük taraftarı değiller. Söylediklerim gerçek sanatçılar için değil. Onlar mücadeleleriyle birer cesur yürek olarak muhafazakar iktidarın hedefi haline geldiler bile. Farkındaysanız muhafazakar tarafı bariz şekilde destekleyen medya da, bu tarafsız sanatçı geçinenleri destekliyor.
Neden uluslararası sanatçı çıkaramıyoruz? Özgürlükçü olmadıkları için. Olanları da Fazıl Say gibi suçlu ilan ediyoruz veya Ferzan Özpetek gibi sanatlarını ülke dışında icra etmelerine sebep oluyoruz. Gerçi bize göre onlar sanatçı bile değil.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder