Milyonda Bir Eşcinsel

Aktif vatandaş olmanın toplum ve resmi kurumlar tarafından engellendiği bir ortamda ne yazık ki eşcinsellikle ilgili mücadele etmek mümkün olmadığı gibi,hedef haline gelip linç edilmek işten bile değil.

Sivil toplum örgütleri çoğulculuğu kendi içlerinde sindirememişken,heteroseksizmin baskısından dolayı görünür olamayıp dernekleşememiş eşcinseller hangi cesaretle sivil toplum örgütlerinden medet umabilir ki?

Hiç düşündünüz mü bir milyon civarında nüfusu olan bir ilde eşcinsel örgütlenmesinin olmamasının sebeplerini?Eşcinsellerin olmadığını mı sanıyorsunuz, eşcinsellere ayrımcılık yapılmadığını mı?
Siz milyonda bir "Açık eşcinsel" olmanın ne demek olduğunu anlayabilir misiniz?;Kendisi olabilmiş,her türlü ayrımcılığa karşı canından olma pahasına toplumu karşısına alarak cinsel yöneliminden asla ödün vermemenin ve maddi ve manevi kaygıları ve de toplumsal baskılar yüzünden kendisiyle barışamayan,barışsa bile açılamayan diğer eşcinseller tarafından da yalnız bırakılmanın ne demek olduğunu?
Tek başına ne yapsın bu eşcinsel?Diğer eşcinseller gibi,yaşamak için değil de sırf nefes alabilmek için kendi olmaktan vaz geçerek heteroseksizme iki yüzlü bir şekilde yamanmaya mı çalışsın
Aktif vatandaş olmanın toplum ve resmi kurumlar tarafından engellendiği bir ortamda ne yazık ki eşcinsellikle ilgili mücadele etmek mümkün olmadığı gibi,hedef haline gelip linç edilmek işten bile değil.
Güvenlik güçlerinden,valisine,adaletinden sivil toplumcusuna kadar sırf eşcinsel olunduğu için ayrımcılık yapıldığına,bu durumu birebir yaşamayanlar inanmayabilir.İşte sorun da burda ya!Ayrımcılığa maruz kalmadan kendini ötekilerin yerine koyamayıp,onları anlamaya çalışmamak.
Ötekinin ötekisi olarak eşcinselliği diğer ötekilerin anlayabileceğine pek ihtimal vermiyorum artık.Eşcinselleri sivil toplum örgütlerinin ancak vitrin malzemesi olarak kullanabileceğini,içeriğinde eşcinsellerin savunuculuğunu da yapacağına dair madde bulunmasından dolayı üye olduğum bir derneğin valilik baskısıyla üyeliğimin sonlandırılması sonucu bunu birebir yaşadım.
Sivil toplum örgütleri çoğulculuğu kendi içlerinde sindirememişken,heteroseksizmin baskısından dolayı görünür olamayıp dernekleşememiş eşcinseller hangi cesaretle sivil toplum örgütlerinden medet umabilir ki?
Bir eşcinselin var olabilmesi ne yazık ki eşcinsel olarak değil de başka bir kimlikle mümkün.Kendin olamamayı içine sindirebilmişsen tabi.Kendin olmak ve eşcinsel kimliğiyle görünür olmak isteyenler çaresiz kalabiliyor mücadele konusunda.
Denilebilir ki "Ağlamayan bebeğe meme verilmez."Sesin erkekçe"Bas!"olmadıktan,"Soprano!"lar bile "Bas!"tan ses çıkarmaya çalışıp seninle dalga geçtikten sonra ağlamayı boş ver dilini yutmak zorunda kalabiliyorsun.
O çığlıkları duyup da kendini kurtarmanın şans sayıldığı bir toplumda hiçbir şey yapmama duyarsızlığı affedilmeyecek bir sahtekarlık olmasına rağmen demokrasiyi kişisel politikalarına malzeme edenlere alıştık artık çaresizlikten?
Bir kıvılcım mücadelenin oluşması için cesaret verici bir işaret olabilir ama görülüp değerlendirilirse.Görüp de değerlendirmeyenler utansın demokrasi adına.