Sus! Sus! Sus!

Hetoreseksizm her konuda pozitif ayrımcılık yapabilir ama pozitif ayrımcılığa ihtiyacı olan diğer ötekileştirilmişler bile eşcinselliğe prim vermediğine göre eşcinselliğin kabulu için eşcinsellerin cinsel yönelimlerinin inkarına değil,itirafına ihtiyaç var.İtiraf edemiyorlarsa heteroseksizmi beslememek için bari hiç konuşmasınlar.

Maddi-manevi kaygıları olan eşcinseller,heteroseksist bir toplumda eşcinsellikleri bilinse de,itiraf edemedikleri gibi eşcinsel olmadıklarını daha kanıtlamaya çalışırlar dostlarının da yardımıyla.Bunlar tuzu kuru eşcinsel oldukları için,yeri geldiğinde demokrat kesilip insan hakları babında ötekileştirilmişlerin yanında yer alıp muhalif olduklarını sergilemeye çalışırlar ama eşcinsellik konusuna gelince"Bu toplum daha bunları kaldıramaz" gibi teselli cümleleriyle haklı olduklarına kendilerini inandırmaya çalışarak çelişirler."Her şey" olabilirler ama asla eşcinsel olamazlar!Çünkü eşcinsel olmak erkek egemen toplumda "Hiçbir şey" olmak demektir.Yok sayılmaktansa iki yüzlü olmak daha zararsızdır.Nasıl olsa toplum da,düzeni bozmadığı sürece sesini çıkarmaz,görmezden gelebilir onları.Herkes birbirine gebedir bu ikiyüzlülük yüzünden,herkes birbirine toleranslıdır kendi defosu yüzünden.Diken üstünde-tedirgin yaşamayı,kendileri olarak,oldukları gibi görünerek,şeffaf biçimde,özgür ve huzurlu yaşamaya tercih ederler heteroseksizmin baskısını iç baskıya dönüştürerek.Kendilerine dürüst olmayı çok görürler artık.Yetinmeyi toplumsal olmaya endekslemişlerdir.
Heteroseksizmin ağırlığının fazla hissedildiği yerlerde,eşcinsel olunmaz zaten.Sadece birbirini seven,birbiriyle sevişen kendi cinseller vardır.Onların yaşadıkları,o anlık ihtiyaçtan doğan,giderilen,bir daha ihtiyaç duyulana kadar,yaşanmaması gereken,pişman olunan bir hatadır.O yüzden eşcinsellikleriyle,kendileriyle barışamayan bireylerden oluşan toplumlarda eşcinsellerin olduğuna ben de inanmıyorum.Adam-kadın kendini eşcinsel olarak görmüyorsa-görmek istemiyorsa,kendini öyle tanımlayamıyorsa,yaptıklarını da bir hata olarak görüyorsa,nasıl eşcinsel diyebilirsin ki onlara.Eşcinsellik vardır ama heteroseksizmin startejisinin bir parçası olan içselleştirilmiş homofobi,kişilerin yönelimlerini kendilerine itirafını engelleyip,heteroseksizme göstermelik de olsa işe yarayan bir prim sağlamaktadır"Bakınız,eşcinseller bile,eşcinselliklerini kabul edemiyorlar"dayanağıyla.Bu kendiyle barışamama hali heteroseksizmi daha da cesaretlendirmekte,daha da güçlendirmektedir doğanın kanunlarına karşı gelip bu farklılıkları kendi safına kazandırmak veya pürüz olmaması için yok etmek adına.
Heteroseksizmle bir kaç eşcinselin mücadelesi hiç adil değil,ama tek bir eşcinsel için bile değer diye düşünüyorum.Eşcinselliği doğasına uygun kendi seviyesine getirebilmek,teker teker bireyleri kendilerine kazandırarak çok uzun bir süreç alabilir ama büyük bir uyanış için küçücük kıvılcımların tamamen sönmemesi gerekiyor.Görünür olmak işte bu yüzden çok önemli bazı tuzu kuru eşcinsellerin,eşcinselliklerini inkarına,"Eşcinsellik çığırtkanlığı yapmanın alemi yok" diyen bazı kariyerli eşcinsellere rağmen.
Eşcinseller homoseksizm için görünür olmak istemiyor,sadece eşit haklar için,eşcinselliğin var olduğunu kabul ettirebilmek için eşcinselliklerinin altını çiziyor.
Daha kabul edilmedik ki susalım.Toplumun hazır olma haline göre eşcinsel hak mücadelesi yaparsak bu mümkün olmayabilir.Fırsatların bir adım daha fazla üzerine gideceksin ki yol alabilesin.Eşcinsellik mücadelesinde geri adım atmak,heteroseksizmin ağzını zafer kazanmış gibi sulandıracaktır.Yılmayacaksın ki,yıldırabilesin.Çünkü heteroseksizmin en büyük baskı unsuru olan cinsellik,kendini yaralayan en büyük silah eşcinsellikse,hiç toleranslı olmayacaktır bu konuda.Hetoreseksizm her konuda pozitif ayrımcılık yapabilir ama pozitif ayrımcılığa ihtiyacı olan diğer ötekileştirilmişler bile eşcinselliğe prim vermediğine göre eşcinselliğin kabulu için eşcinsellerin cinsel yönelimlerinin inkarına değil,itirafına ihtiyaç var.İtiraf edemiyorlarsa heteroseksizmi beslememek için bari hiç konuşmasınlar.