27 Ağustos 2015 Perşembe

Psikolojik olarak ben nasıl biriyim?

Dışarıya karşı sergilediğim mülayım yapı aslında benim orjinal yapım bazılarına samimi gelmese de...
Çünkü bazıları bu kadar da (pozitif) olunmaz diyor...
Ama her insanın olumsuz tarafları da vardır ve bu olumsuz tarafları çevresel faktörler tetikleyebilir bazen...
Tahammül sınırları da kişiden kişiye değişir...
Sınırı aşma durumlarının tepkisi de kişiden kişiye farklılık gösterir...
Benim tepkilerim genellikle ses yükselmesi şeklinde olur ama o da genellikle haksızlıklar karşısında olur...
Hep alttan alır alır... Olumlu yaklaşmaya çalışır çalışır ama iyi niyetim suistimal edilirse, elbet ben de patlarım...
Ama patlarım sadece...
Benim kötü tarafımın bir sınırı vardır çünkü...
Şiddet sınırına gelmez asla... Orada durur...
Yani yüksek sesli öfke patlamaları yaşarım sadece...
Ama bu, beni öfkelendirenlere karşı bile nefret ettirmez...
Hatta öfkem geçtikten sonra o kişiye karşı kızmam bile...
Hatta sevilecek bir kişiyse sevmeye devam ederim bile...
Yani olumsuzluklara karşı öfkelenmem, kişileri sevmemin önünde bir engel teşkil etmez.
Benim eylemim, oradaki yanlışa karşıdır.
Kendimin olumsuz özelliğini, agresif olmam olarak tanımlıyorum ama çevresel etkenler olmasa, agresif biri de olmayacağım aslında...
Agresifliğim belki de bir savunma mekanizması kendimi korumak adına...
Belki de bir çeşit rahatlama tepkisi...
Çünkü bağırıp çağırarak rahatlamasam, belki kafayı yiyeceğim...
Birine fziksel olarak zarar vermektense, bağırıp çağırmak daha iyi değil midir..?
Bağırıp çağırmalarım da sadece ve sadece gerçekleri söylemektir...
Birilerine kızınca hakaret etmek değildir...
Çünkü ben, birileri rencide olmasın diye, başlarda gerçekleri yüzüne karşı söylemem bile ama düzelmeyince ve de beni öfkelendirince başka çarem kalmaz...
Sevgiyle kalın...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder